Ασφαλιστικό: Η επίθεση συνεχίζεται. Ανάγκη για μαζικούς αγώνες

του Βαγγέλη Μητράκου


Μπορεί ο τέως λαλίστατος κ. Βρούτσης να έχει βγει από το προσκήνιο χολωμένος από το «άδειασμα» που του έκανε ο πρωθυπουργός του με αφορμή το επίδομα των επιστημόνων , όμως πρόλαβε μέσα σε λίγους μήνες να «δέσει» το ασφαλιστικό ,όχι καταργώντας τον νόμο «Κατρούγκαλου» όπως είχε υποσχεθεί ο Μητσοτάκης προεκλογικά , αλλά πασπαλίζοντάς τον με «λουκουμόσκονη» σε μια προσπάθεια να φαίνεται ως νέο και ελκυστικό έδεσμα .

Όσοι ζουν στην πραγματικότητα και όχι στην οπαδική ψευδαίσθηση που καλλιεργούν τα κόμματα εξουσίας γνωρίζουν καλά πως σε τούτον τον δύσμοιρο τόπο έχει εγκαθιδρυθεί – εδώ και 10ετίες – ένα σύστημα εξουσίας , το οποίο εφαρμόζει απαρέγκλιτα πολιτικές που εξυπηρετούν την ολιγαρχία , τον μεγάλο πλούτο και τις εντολές των «αφεντικών» της Ευρώπης και των ΗΠΑ . Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο η δημοκρατία είναι κίβδιλο νόμισμα και οι εκλογές γίνονται μόνο για να ανανεώνεται το σύστημα χωρίς όμως να αλλάζουν οι πολιτικές . Για τούτο και οι εκάστοτε πολιτικές σχετικά με το «Ασφαλιστικό» έχουν έναν κοινό παρονομαστή :

-Περισσότερα χρόνια δουλειάς

-Μεγαλύτερες εισφορές

-Μικρότερες συντάξεις και ασφαλιστικές καλύψεις

-Εξώθηση του συστήματος στην ιδιωτική ασφάλιση

Η συντονισμένη επίθεση στο ασφαλιστικό σύστημα μετρά πάνω από 60 χρόνια ζωής και πρόκειται για μια μακροπρόθεσμη και καλά σχεδιασμένη πολιτική που υλοποιείται με συνέπεια από ΟΛΕΣ τις κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ – ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΣΥΡΙΖΑ) που διαχειρίστηκαν τις τύχες του τόπου .

Μέσα στον κυκεώνα των αντιασφαλιστικών νόμων που ο ένας ερχόταν σαν συνέχεια του άλλου ξεθεμελιώνοντας όλο και περισσότερα δικαιώματα των εργαζομένων και των συνταξιούχων , το μέγα σκάνδαλο του ασφαλιστικού υπήρξε η στυγνή λεηλασία των αποθεματικών των Ταμείων : Τράπεζες , μεγαλοεπιχειρηματίες και αστικό κράτος πρώτα δέσμευσαν ( από τη 10ετία , ήδη , του ’50) τα αποθεματικά των Ταμείων με μηδενικά ή μηδαμινά επιτόκια και στη συνέχεια διοχέτευσαν το αίμα και τον ιδρώτα των εργαζομένων για φτηνά-θαλασσοδάνεια τραπεζικών και επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και για κλείσιμο σε τρύπες του κρατικού προϋπολογισμού που είχε δημιουργήσει η φαυλότητα , η ανικανότητα και η κακοδιαχείριση . Όλα αυτά τα δισεκατομμύρια που χάθηκαν , όχι μόνο δεν τα επέστρεψαν μετά το 1974 οι κυβερνήσεις ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και ΠΑΣΟΚ, αλλά (αντίθετα) συνέχισαν τη λεηλασία των Ταμείων με αποκορύφωμα την 3ετία 1999 – 2002 (κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-Σημίτη) που τα λεφτά των Ταμείων «επενδύθηκαν» στη φούσκα του Χρηματιστηρίου και , φυσικά , χάθηκαν . Ακολούθησε η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ του Καραμανλή η οποία «έστησε» το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων , όπου χάθηκαν και πάλι δεκάδες εκατομμύρια ευρώ των ασφαλιστικών Ταμείων των εργαζομένων .

Στην περίοδο των μνημονίων (ΠΑΣΟΚ-ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ) ό,τι είχε απομείνει από τα αποθεματικά των Ταμείων λεηλατήθηκε από διαδοχικά κουρέματα τύπου PSI. Μόνο στο PSI του 2012 τα Ταμεία έχασαν πάνω από 12 δις ευρώ.

Εκτός από αυτές τις χοντρές και ωμές ληστείες των Ταμείων , το κράτος ουδέποτε τήρησε τις δικές του οικονομικές υποχρεώσεις έναντι των Ταμείων , δίνοντας το παράδειγμα αλλά και τη νομοθετική κάλυψη στο ιδιωτικό κεφάλαιο να εισφοροδιαφεύγει ή να εισφοροαπαλλάσσεται μέσω χαριστικών ρυθμίσεων των οφειλών .

Το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ υποσχέθηκε στον ελληνικό λαό «ένα Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης δημόσιο και αλληλέγγυο , καθολικό και αναδιανεμητικό , που θα είναι ισχυρό και βιώσιμο» , όχι μόνο κάλυψε πλήρως τις εγκληματικές πολιτικές ΟΛΩΝ των προηγούμενων κυβερνήσεων , αλλά ψήφισε και δύο νόμους , έναν το 2015 και έναν το 2016 (ο διαβόητος νόμος ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ) με τους οποίους (κατ’ εντολήν των ευρωπαίων αφεντικών) συνέχιζε και ολοκλήρωνε το έργο των προηγούμενων , απογειώνοντας τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια , διαχωρίζοντας την κύρια σύνταξη σε «εθνική» και «ανταποδοτική» , μειώνοντας δραστικά τις συντάξεις , μονιμοποιώντας τα 40 χρόνια εργασίας για δικαίωμα στην πλήρη σύνταξη , περικόπτοντας περαιτέρω την κρατική χρηματοδότηση , επανυπολογίζοντας τις συντάξεις και οδηγώντας τους συνταξιούχους (μετά τον Μάιο 2016) σε μειώσεις που έφτασαν μέχρι και 30% , επαναπροσδιορίζοντας ΚΑΙ τις συντάξεις των παλιών ασφαλισμένων και δημιουργώντας την λεγόμενη «προσωπική διαφορά» πάνω από την οποία κρέμεται (και θα κρέμεται διαρκώς) η δαμόκλειος σπάθη , που αν πέσει θα οδηγήσει ΚΑΙ τις παλιές συντάξεις σε πλήρη αφανισμό .

Αυτά παρέδωσε ο Τσίπρας στον Μητσοτάκη , ο οποίος διατήρησε τις βασικές ρυθμίσεις του νόμου ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ προκειμένου τα 16 δις ευρώ των παρεμβάσεων – περικοπών που έγιναν στο ασφαλιστικό μέχρι τα τέλη του 2019 να τα φτάσει στα 24 δις ευρώ μέχρι το 2022 και να κάνει το μεγάλο και αποφασιστικό βήμα προς την οριστική διάλυση της Κοινωνικής Ασφάλισης και την παράδοσή του στον ιδιωτικό τομέα .

Μπροστά σ’ αυτήν την τραγική κατάσταση οι πολίτες πρέπει να αγνοήσουν τη προπαγάνδα του συστήματος εξουσίας ότι «οι εργαζόμενοι φταίνε για τα χάλια του ασφαλιστικού συστήματος και των Ταμείων» και να δουν πως αυτή η αντεργατική – αντι-ασφαλιστική επίθεση ΜΟΝΟ με αποφασιστικούς μαζικούς αγώνες και με τη συγκρότηση Παλλαϊκού-Πανεργατικού Μετώπου Αντίστασης και Αγώνα μπορεί να ανατραπεί .

Τα αιτήματα του αγώνα των εργαζομένων τα βάζει η ίδια η ζωή και η πραγματικότητα που βίωσαν και βιώνουν :

*Όχι στην ιδιωτικοποίηση της Κοινωνικής Ασφάλισης

*Δημόσια , καθολική , υποχρεωτική , δωρεάν Κοινωνική Ασφάλιση

*Πλήρης , κρατική εγγύηση ΟΛΩΝ των συντάξεων

*Αυξήσεις στις συντάξεις και στους μισθούς

*Επαναχορήγηση της 13ης και 14ης σύνταξης

*Μείωση των ορίων συνταξιοδότησης

*Κατάργηση της ανασφάλιστης , αδήλωτης εργασίας , της μερικής και ελαστικής απασχόλησης

*Κατάργηση ΟΛΩΝ των μνημονιακών αντιλαϊκών , αντεργατικών και αντιασφαλιστικών νόμων

*Επανάκτηση ΟΛΩΝ των δικαιωμάτων σε δουλειά – μισθούς – ασφάλιση

*Καταλογισμός των ευθυνών σε όσους εγκλημάτισαν κατά των Ταμείων κι επιστροφή των κλεμμένων .