Για την εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης

του Ηλία Βαβαρούτσου εκπαιδευτικού

Έχουν περάσει πια δέκα μήνες από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019, διάστημα ικανό για να γίνει μια πρώτη αποτίμηση της κυβερνητικής πολιτικής στον τομέα της παιδείας, αποτίμηση που, κατά την άποψή μου, θα μπορούσε να συμπυκνωθεί σε δύο λέξεις: συντηρητισμός και αυταρχισμός

Πιο αναλυτικά:

Οι πάνω από 30 νέες πανεπιστημιακές σχολές που ιδρύθηκαν από την προηγούμενη κυβέρνηση δεν θα λειτουργήσουν. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι η κατάργηση της Νομικής Σχολής Πατρών με το αστείο επιχείρημα ότι έχουμε πολλούς δικηγόρους και του τμήματος Στατιστικής και Αναλογιστικής Επιστήμης στην Σπάρτη.

Στα Γενικά Λύκεια επανέρχεται η Τράπεζα Θεμάτων με την οποία θα επιβραβεύεται η αποστήθιση απαντήσεων σε προκαθορισμένες ερωτήσεις και η Κοινωνιολογία ως μάθημα προσανατολισμού αντικαθίσταται από τα Λατινικά, γιατί προφανώς κατά την κυβέρνηση η κριτική ικανότητα των μαθητών δεν επιτυγχάνεται με της λειτουργίας των κοινωνιών αλλά με διδασκαλία συγκεκριμένων κειμένων της Λατινικής που επικεντρώνεται στον τύπο (μετάφραση, γραμματική, συντακτικό) και όχι στην ουσία.

Στα Επαγγελματικά Λύκεια μαθητής άνω των 17 ετών δεν θα έχει δυνατότητα εγγραφής, ρύθμιση που αυξάνει την πελατεία των ιδιωτικών σχολών, ενώ καταργήθηκε η πολύ θετική ρύθμιση που επέτρεπε σε αποφοίτους των ΕΠΑΛ να φοιτήσουν σε διετείς δομές πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

Προωθείται επίσης η αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα στα Νηπιαγωγεία και στα Δημοτικά, πράγμα που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε μειώσεις τμημάτων, απώλεια οργανικών θέσεων και κατάργηση σχολικών μονάδων.

Και για να μην έχουμε καμία αμφιβολία για τις φιλελεύθερες ιδέες που χαρακτηρίζουν την κυβερνητική παράταξη, μαθαίνουμε ότι η πρόθεση του υπουργείου είναι να βιντεοσκοπείται η διδασκαλία των μαθημάτων. Έτσι η υγιής παιδαγωγική σχέση, η δυνατότητα του εκπαιδευτικού να επιλέγει θέματα προς συζήτηση όταν αυτό απαιτείται, η ανάγκη του μαθητή να θέτει ερωτήματα που τον απασχολούν παραπέμπονται στις καλένδες ενός απροσδιόριστου μέλλοντος, μιας και ο φόβος και η πειθαρχία θα επιβληθούν πάνω στην ζωντάνια και στον αυθορμητισμό.

Αν αυτά δεν είναι δείγματα συντηρητισμού και αυταρχισμού, τότε ποιά είναι;

Και κάτι τελευταίο. Φαντάζομαι ότι η υπουργός συνειδητοποίησε το ατόπημά της όταν μας είπε πως οι Έλληνες το 1940 πολέμησαν τον …….λαϊκισμό!!!