Εποχή Τρικούπη – Δεληγιάννη

0
96

Γραφει ο Βαγγέλης  Μητράκος

Εκλογές 2019 : ΟΛΑ αναμενόμενα κι έκπληξις ουδεμία !

Ο ελληνικός λαός  :

-Καταψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ , επειδή , αντί του «άλλου δρόμου» που είχε υποσχεθεί , εξαπάτησε το λαό και ακολούθησε τον δρόμο των προηγουμένων , ψηφίζοντας  , μαζί με τη ΝΔ , το μνημόνιο Νο 3.

-Υπερψήφισε το κόμμα της ΝΔ (αυτό που είχε καταψηφίσει 2 φορές το 2015 !!!) ,  το οποίο είχε οδηγήσει τη χώρα στην κρίση και είχε ψηφίσει το μνημόνιο  Νο 2   .

Δηλαδή , ένας τραγέλαφος  , που αποκαλύπτει έναν λαό παραζαλισμένο , εγκλωβισμένο σε πολιτικά  και κοινωνικά αδιέξοδα , τα οποία αναπαράγουν την κρίση και τη δυστυχία .

Και δεν είναι μόνον αυτό : Το πολιτικο-οικονομικό σύστημα που ελέγχει τις εξελίξεις στην Ελλάδα κατάφερε να επανασυστήσει τον –εδώ και λίγα χρόνια απειλούμενο- δικομματισμό, έτσι ώστε ο λαός να μπορεί να επιλέγει , ελεύθερα και δημοκρατικά  , αν θα τον φάει η Σκύλα ή η Χάρυβδη .

Ο δικομματισμός είναι ένα πανέξυπνο εφεύρημα του Συστήματος  , μέσω του οποίου οι πολιτικές παραμένουν ΙΔΙΕΣ (ασχέτως του ποιος πόλος κυβερνάει ) και ο λαός  έχει την ψευδαίσθηση πως  ασκεί το δημοκρατικό του δικαίωμα επιλέγοντας έναν από τους δύο πόλους που του προσφέρει το Σύστημα .

Όταν  η Ελλάδα , εν έτει 2019 , δίνει στον δικομματισμό πάνω από 70% , ουσιαστικά, γυρίζει πίσω στα 1884 , στην εποχή της γέννησης του ελληνικού δικομματισμού  (Τρικούπης-Δεληγιάννης)  και είναι φανερό πως , εξαιτίας τούτου , ΔΕΝ έχει καμία ελπίδα και προοπτική .

Ο  διαχρονικός πόλος της δεξιάς , μετά από την κρίση που πέρασε πρόσφατα λόγω των τεράστιων ευθυνών του για τα μνημόνια και την κατάντια της χώρας , κατάφερε  (χάρη στη «βοήθεια» που της προσέφερε με την πολιτική του ο ΣΥΡΙΖΑ ) να ανασυγκροτηθεί και να φτάσει στο  (αξιοθαύμαστο γι’ αυτήν και αξιοκατάκριτο για τον λαό ) 40% !!!

Ο άλλος πόλος (δεν θα τον πω «αριστερά» διότι δεν υπήρξε ποτέ τέτοιος) αναδημιουργείται με έναν τρόπο που αποτελεί ιστορική επανάληψη (το αν θα είναι «φάρσα» ή «τραγωδία» – κατά τον Μαρξ – θα το δείξουν οι εξελίξεις ) :  Όπως το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου γιγαντώθηκε από τη διάλυση της ΕΝΩΣΗΣ ΚΕΝΤΡΟΥ, έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλ. Τσίπρα απέκτησε μπόι από τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ . Μόνο που οι όροι είναι διαφορετικοί : Ενώ ο Α. Παπανδρέου  κατέκτησε το Κέντρο παρουσιάζοντας ένα νέο – καινοτόμο ιδεολογικό μανιφέστο και πρόγραμμα (ασχέτως αν το υλοποίησε ή όχι) ,  ο Αλ. Τσίπρας  απλώς άνοιξε την πόρτα στους  οπαδούς του ΠΑΣΟΚ , που «είδαν το φως και μπήκαν» .

Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ , το 2015 , εγκατέλειψαν ,  μαζικά  , το καράβι του (το οποίο βούλιαζε από τραγικά λάθη των καπετάνιων του αλλά και του πληρώματος) και επιβιβάστηκαν μαζικά και άτακτα στο καινούριο καράβι του ΣΥΡΙΖΑ  , το οποίο  η ιστορική συγκυρία έφερε να  παραπλέει στο δικό τους την ώρα του ναυαγίου .

Η επιλογή τους αυτή δεν είχε χαρακτηριστικά ιδεολογικά και πολιτικά . Απλώς  άλλαξαν καράβι  για να μην «πνιγούν» και   για να κρατήσουν  ζωντανές τις ψευδαισθήσεις  , τις ουτοπίες και τα συνθήματα  , στα οποία  είχαν εθιστεί επί 10ετίες.  Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο Αλέξης Τσίπρας  , όταν αντιλήφθηκε το φαινόμενο , λειτούργησε ως  μετενσάρκωση του Ανδρέα Παπανδρέου (για γέλια και για κλάματα)  προκειμένου να συγκινήσει και να κρατήσει τους νέους επιβάτες .  Πραγματικά , αυτό ,  ήταν πολύ εύκολο  αφού τα κουμπιά που έπρεπε να πατήσει  , ώστε να λειτουργήσουν τα ανακλαστικά τους , ήταν ΚΑΙ μεγάλα ΚΑΙ ευδιάκριτα .

Βεβαίως , επειδή ένα τέτοια «δάνειο» πλήρωμα είναι έτοιμο , ανά πάσαν στιγμή , να αλλάξει και πάλι καράβι , η αγωνία και η ανασφάλεια του Αλ. Τσίπρα είναι να πάει με τα νερά του  , δημιουργώντας ένα «νέο» ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ .  Εξ ου και η  δήλωση , αμέσως μετά την ήττα του :

«Θα δώσω όλες μου τις δυνάμεις ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ και η Προοδευτική Συμμαχία να μετασχηματιστούν σε μια μεγάλη προοδευτική δημοκρατική παράταξη».

Το μέλλον , λοιπόν , του λαού και της χώρας είναι προδιαγεγραμμένο και η απορία πάντα ανοιχτή και αναπάντητη :

-Πότε ο λαός αυτός θα διδαχθεί από τα λάθη που κάνει ; Πότε οι αριστερές δυνάμεις (όποιες και όσες υπάρχουν) θα κατανοήσουν και θα αναλάβουν τις ευθύνες τους ;

 

«H σκέψη είναι , στην ουσία , η άρνηση αυτού

που βρίσκεται μπροστά μας.»