Ανοιχτή επιστολή προς τους απανταχού Κροκεάτες.

Τις τελευταίες ημέρες διαβάζουμε ένα επώνυμο άρθρο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο αναφορικά με την κατάσταση που τάχα επικρατεί στο χωριό.

Ανάμεσα σε άλλα ο αρθρογράφος αναφέρει και το παρακάτω, και το παραθέτω αυτολεξεί:

«Στις Κροκεες, σε αυτο το χωριο που καποτε ηταν μεγαλο και τρανο και παρηγαγε πραγματικο πολιτισμο, μια χουφτα αχρηστων και ανικανων ατομων κανει κουμαντο, ορατα και αορατα, με αποτελεσμα η πτωση σε ολους τους τομεις να ειναι ραγδαια.….. Πριν λιγα χρονια ειχα εμπιστοσυνη στα νειατα των Κροκεων. Αλλα δυστυχως επεσα εξω»….

Δεν ξέρω πόσοι συμμερίζονται αυτήν την άποψη, αλλά σε μένα και σε πολλούς άλλους συμπολίτες, έχει προκαλέσει αλγεινή εντύπωση. Έχοντας το θάρρος της γνώμης μου, θεώρησα επιβεβλημένο να μην μείνω απαθής, να μη σιωπήσω τη στιγμή που λοιδορούνται και κατηγορούνται συλλήβδην οι νέοι του χωριού. Θλίβομαι σαν γονιός, γιατί ο αρθρογράφος αναφέρεται με απαξιωτικά λόγια ιδιαίτερα σε νέους ανθρώπους, οι οποίοι ηλικιακά θα μπορούσε να ήταν και παιδιά μου αλλά και παιδιά του.

Προτίμησα να πω αυτά που πιστεύω, και παράλληλα να τιμήσω αυτούς που άοκνα προσπαθούν να διατηρήσουν κάτι ζωντανό στο χωριό, με ό,τι δυνάμεις και γνώσεις έχουν, αναγνωρίζοντάς τους καλές προθέσεις!

Στα νέα Δ.Σ που αναλαμβάνουν εκτός από ευχές για καλή επιτυχία, εκφράζω και το θαυμασμό μου για το κουράγιο τους που ασχολούνται, γιατί οι περισσότεροι εκτός από τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους, καταθέτουν και την ψυχή τους!

Δεν πρέπει να εστιάζουμε μόνο στο λάθος, ή στην παράλειψη, αλλά να μας ενδιαφέρει το τελικό «ισοζύγιο», που πάντα πρέπει να είναι θετικό!

Το κόστος βέβαια της προσπάθειας για τον καθένα μας είναι γνωστό, και είναι μεγάλο. Θίγομαι σαν Κροκεάτης όταν κάποιοι διαδίδουν ότι τους συλλόγους του χωριού μου τους διοικούν άτομα «άχρηστα», «ανίκανα», «σκοτεινά», «αόρατα» κλπ.

Όσοι ασχολούμαστε λίγο, ξέρουμε ότι πολύς κόσμος δεν είναι πρόθυμος να ασχοληθεί με τα κοινά για διάφορους λόγους. Τα μέλη των Δ.Σ των συλλόγων δεν καταλαμβάνουν τη διοίκηση με τη βία. Εμείς τους επιλέγουμε μέσα από εκλογές!

Σαφώς και μας βαραίνουν οι επιλογές μας και είμαστε υπεύθυνοι γι αυτές. Αυτό όμως μας δίνει και το δικαίωμα να επισημαίνουμε οποιοδήποτε λάθος τους ή παράλειψη, για να διορθώνεται.

Γι αυτό το λόγο υπάρχουν τα όργανα και η Γενική συνέλευση των μελών τους, για να λογοδοτούν και να ελέγχονται οι αποφάσεις τους. Δεν έχω αναλάβει την υπεράσπιση κανενός «κατηγορουμένου», ούτε μιλάω εξ ονόματος οποιουδήποτε που υπονοείται στο άρθρο. Είναι δικαίωμά τους αλλά και υποχρέωση του καθενός που θίγεται να το κάνει. Να αντικρούσουν σαν Δ.Σ, ή και ο καθένας τους προσωπικά, τις εναντίον τους καταγγελίες και μομφές, ή να τις αποδεχτούν έστω και με τη σιωπή τους.

Εκφράζω μόνο δικές μου απόψεις ως ενεργός πολίτης του χωριού μας, που αξιώθηκα και εγώ και η οικογένειά μου να προσφέρουμε κάτι σε τούτο τον τόπο.

Τρία πράγματα λοιπόν πρέπει να καταλάβουμε:

Πρώτον ότι μείναμε λίγοι και όλο και θα λιγοστεύουμε.

Δεύτερον ότι δεν γίνεται να αναστήσουμε τους ένδοξους προγόνους μας για να ξαναζήσουμε το ένδοξο παρελθόν μας,

και τρίτον ότι οι νέοι μας είναι αυτοί που διατηρούν ζωντανή την ελπίδα.

Εμείς οι μεγαλύτεροι μπορεί να πιστεύουμε ότι ο καθένας μας είναι μοναδικός, που δεν είναι και λάθος, αλλά να έχουμε υπόψη μας ότι «ουδείς αναντικατάστατος»!

Ας εγκαταλείψουμε λοιπόν τέτοια διχαστικά μηνύματα, ας πάψουμε επιτέλους να αλληλοεξοντωνόμαστε, και ας μην μεμψιμοιρούμε. Ας κοιτάξουμε να κινητοποιήσουμε περισσότερο κόσμο να ασχοληθεί με τα κοινά, και ιδιαίτερα να ενθαρρύνουμε τα νέα παιδιά. Να στεκόμαστε πάντα δίπλα τους πάντα καλόπιστα, και όχι να τα αποθαρρύνουμε ή να τα δηλητηριάζουμε με προπατορικά αμαρτήματα, μίση και πάθη.

Προσωπικά με ενδιαφέρει στη ζωή μου να κρίνομαι αυστηρά γι όσα κάνω και γι όσα λέω, παρά για όσα δεν έκανα και για όσα δεν είπα σιωπώντας!

Η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός!

Μετά τιμής , και μεθ υπολήψεως : Λεωνίδας Γ. Σερεμέτης.